Hoe is het nu met...

Ivar

Ivar is bij mij komen wonen toen hij een jaar oud was. Ruim een jaar geleden ging ik op mezelf wonen en wou ik niet alleen zijn. Ik volgde de stichting al op Facebook, omdat mijn ouders al een hondje via de stichting hadden geadopteerd. En toen zag ik Ivar voorbij komen. Ik was meteen verliefd op zijn koppie en heb gelijk gebeld. Even later konden we kennismaken en mocht hij meteen mee naar huis. Hij had geen angst en voelde zich meteen alsof hij hier al jaren kwam.

Ivar is een echte knuffel kat geworden. In het begin was hij wat schuw en hield hij enige afstand. Hij kwam wel bij je liggen, maar hield afstand en kwam zeker niet op schoot. Een jaar later is hij niet bij mij weg te slaan en loopt hij altijd achter me aan en is hij altijd in mijn buurt. Hij slaapt nu het liefst tegen mij aan en kruipt de hele tijd bovenop mij.

Hij was al een sociale kat toen ik hem kreeg, hij was gewend om met meerdere katten in de opvang te zitten. Maar alleen is hij ook gelukkig. We vangen samen ook katten op voor de stichting en Ivar is voor alle dieren super lief en hij gaat er goed mee om.

Ik ben super blij met Ivar en vind het super hoe snel de adoptie kon verlopen. Ik zou Ivar voor geen goud meer kunnen missen in mijn leven.